Rita z Cascii, także Ryta, imię świeckie Margherita Mancini, z domu Lotti.
Prawdopodobnie urodziła się w 1381 roku w Roccaporenie (niektóre źródła podają między 1360 a 1380 r.) jako jedyne dziecko prostych ludzi – Antoniego i Amaty Lotti. Na chrzcie w kościele św. Marii-Pleby w Cascii otrzymała imię Margarita (od którego włoskim zdrobnieniem jest Rita). Jako mała dziewczynka nie stwarzała rodzicom problemów, była wesoła, pogodna i pracowita. Szybko odkryła w sobie powołanie zakonne, według niektórych źródeł już w dzieciństwie. Z wiekiem jej wiara pogłębiała się. Mimo jej pragnienia wstąpienia do zakonu w wieku czternastu lat została wydana za mąż za Paula Manciniego – człowieka o trudnym charakterze, należącym do antypapieskiej frakcji gibelinów. Wspólne życie z Rytą złagodziło jednak jego obyczajowość. Urodziła dwóch synów: Jakuba Antoniego i Pawła Marię. W 1412 lub 1423 roku Mancini został zamordowany. Według jednej z wersji przed śmiercią rozmawiał z Rytą, wobec której przebaczył mordercom. Istnieje kilka teorii na temat motywów jego zabójstwa: mord polityczny dokonany przez zwolenników przeciwnej frakcji gwelfów, zabójstwo przez pobratymców za to, że w ostatnich latach życia Paolo zdystansował się od sporów politycznych lub czyjeś motywy osobiste. Po śmierci ojca synowie postanowili pomścić go zgodnie z włoskim prawem wendety. Ryta wielokrotnie usiłowała ich od tego odwieść, jednak nie udało jej się to – dlatego w modlitwie prosiła Boga o to, aby uniemożliwił On popełnienie im grzechu morderstwa. Rok później obaj synowie zmarli, prawdopodobnie z powodu zarazy.
Po śmierci męża i synów Ryta zapragnęła wstąpić do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cascii. Została jednak odrzucona przez zakon ze względu na to, że była kojarzona z trwającym wciąż sporem między dwiema rodzinami – jej i rodziną jej męża. Postawiono jej – wydawało się – niewykonalny warunek: doprowadzić do pełnego pojednania i zakończenia sporów. Gdy w wieku 36 lat zdołała tego dokonać, została przyjęta. Zgodnie z legendą wstąpienie do zakonu miało charakter cudowny: w czasie snu Ryta została przeniesiona do klasztoru przez świętych: Jana Chrzciciela i Augustyna, a siostry, zastawszy ją rano w klasztornym kościele, do którego nie mogła w naturalny sposób dostać się przez zamkniętą furtę, postanowiły ją niezwłocznie przyjąć.
Św. Ryta w życiu zakonnym cierpliwie przyjmowała wszelkie cierpienia i odznaczała się niezwykłą łagodnością. Surowo się umartwiała. W 1442 roku w wielkim poście została obdarzona stygmatem rany na czole, jakby od kolca cierniowej korony. W roku jubileuszowym 1450 odbyła wraz z siostrami pielgrzymkę do Rzymu.
Przed śmiercią miała mieć widzenie Jezusa Chrystusa, który miał wyjawić jej dzień śmierci. Zmarła 22 maja 1457 roku.
Już przed pochowaniem jej ciała w okolicach Cascii zgłaszano uzdrowienia opisywane jako cudowne i nawrócenia. Jej ciało, zachowane bez naturalnego rozkładu, umieszczono pod ołtarzem w zakonnej kaplicy. Ze względu na wielki ruch pielgrzymów, w 1595 roku przeniesiono je do kościoła w Cascii. Sarkofag z jej nienaruszonym ciałem do dziś znajduje się w bazylice – Sanktuarium w Cascii. Umieszczone jest w szklanej trumnie. Miejsce przyciąga wielu pielgrzymów z całego świata. Według relacji świadków jej ciało przez wieki emanowało słodkawym zapachem. Świadkowie twierdzą, że widywali świętą leżącą w wielu różnych pozycjach, a jej oczy otwierały się i zamykały po śmierci.
Papież Urban VIII w roku 1628 zatwierdził kult Ryty. Uroczystej kanonizacji dokonał w roku 1900 papież Leon XIII.